*-MoonLight-*

นึกไม่ออกว่าจะเขียนเรื่องอะไรเลยไม่ได้อัพบล็อคซะที  เพราะรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราวเท่าไหร่   แต่ที่ในสุดก็มานั่งปล้ำเปลี่ยนหัวบล็อคจนสำเร็จได้  แล้วก็อดไม่ได้ที่จะมาเขียนอะไรเพิ่ม จนที่สุดก็ออกมาเป็นแบบนี้

เริ่มจาก...ในเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ก็มีวันวาเลนไทน์(ที่ไม่เคยได้ฉลอง) และมีวันเกิดเพื่อนในกลุ่มด้วย  เลยตัดสินใจจะลองทำเค้กที่หมายใจว่าจะทำมานานซะที เห็นจากในหนังสือการ์ตูน(หนุ่มแวมไพร์กับสาวขนมหวาน)แล้วก็รู้สึกว่าอยากลองทำบ้าง  ในนั้นก็มีสูตรให้(ถึงจะไม่แน่ใจกับการแปลของเขาเท่าไหร่ก็เถอะ)  ชื่อของมันคือ gateau au chocola  พอลองทำออกมาเอาไปให้เพื่อนชิมก็... หน้าตาเป็นเช่นนี้(นี่คือหน้าตาหลังเพื่อนๆชิมไปแล้ว)

ปรากฏว่าปรับสูตรมั่วไปนิด เค้กเลยแทบไม่หวานเลย  แต่มันก็ยอมฟูตามที่น่าจะเป็น  เพื่อนบอก"ชอคโกฯมากเลย สะใจ"  ข้าน้อยก็เลยขนกลับบ้านมาหาทางทำให้มันหวานหน่อยจะได้กินง่ายขึ้น  และวิธีที่นึกได้ก็คือเอาหน้าทอฟฟี่มาราดเป็นชอคโกทอฟฟี่เค้กซะ ผลก็...

ดูน่ากินดี  แต่หน้ายังไม่แห้ง  ยังเยิ้มๆไหลได้อยู่  ก็ควานส่วนที่ไหลลงไปขึ้นมาโปะแล้วอบต่ออีกหลายรอบจนแห้ง  แต่พอเอามาตัดมันกลับ...

เพราะเอาเค้กที่เย็นแล้วมาราดหน้าทอฟฟี่..หน้ามันเลยไม่ติดกันเค้ก  แถมอบหน้าจนแห้งแข็งไปหน่อยมันเลยแตกๆ(แต่แน่นอนว่ายังกินอร่อยอยู่ เพื่อนๆติดกับกันหมด)  ถ้ามีเวลาก็ว่าจะทำขนมไปให้เพื่อนๆช่วยชิมอีก  ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ลองทำหรือยังทำไม่สำเร็จ

สำหรับใครที่อยากรู้  หน้าทอฟฟี่ใช้เนย น้ำตาลมาตั้งไฟอ่อนกวน  ใส่เกลือนิด นมหน่อย แป้งสาลีนิดหน่อย จนดูข้นขึ้นมาหน่อยแล้วค่อยเอาถั่ว(รึอะไรที่ชอบ)ใส่ลงไปก่อนเอาไปราดหน้าเค้ก  เวลากวนต้องกวนห้ามคลาดสายตา ไม่งั้นมันจะไหม้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ต่อไป...เป็นเรื่องที่สังเกตมาได้พักใหญ่แล้ว  เป็นเรื่องของหนุ่มสองพี่น้องในเว็บคาเระ(ที่ข้าน้อยและเพื่อนเรียก"เกมจิ้มหนุ่ม")

นั่งจ้องมานานแล้ว  รู้สึกว่า...พี่น้องคู่นี้..ทำไมตาท่านดูสะดุดตาเหลือเกิน!!  จะออกแดงผิดปกติมากไปแล้ว  ตอนแรกคิดว่าอาจเป็นเพราะแสง  แต่ดูๆไปก็ดูเป็นสีแดงจริงๆ(คิดว่าตาไม่ฝาดนะ)

เอ้า  ถ้าไม่เชื่อข้าน้อยมีหลักฐานมาให้พิสูจน์ เอาแบบง่ายๆกันก่อนเลยสองชิ้น

ชิ้นที่หนึ่ง...จากวอลล์เปเปอร์ปีใหม่

มาดูกันชัดๆ

ชิ้นที่สอง...จากวอลล์เปเปอร์วาเลนไทน์   (ไม่รู้ทำไมลงรูปเต็มไม่ได้  เชิญชมรูปโคลสอัพไปก่อน)

ไม่รู้ทำไมแต่ก็รู้สึกว่าตาท่านพี่(คนซ้ายนี่แหละ)จะมองให้ออกแดงก่ำได้ง่ายมาก  ท่านไม่คิดอย่างนั้นรึ

นี่หลักฐานชิ้นที่สาม...จากการ์ตูนสี่ช่อง

เพราะสีตาท่านดูแดงๆบบนี้นี่แหละ  ข้าน้อยเลยเกิดความคิดว่าจะตั้งฉายาให้สองพี่น้องคู่นี้ว่า ｢悪魔兄弟｣（aku.ma.kyou.dai - พี่น้องปิศาจ）แถมท่านพี่ก็ชอบยิ้มแบบมีเลศนัย มีแกล้งหยอกอยู่บ่อยๆ ตามไม่ทันเลยว่าคิดอะไรอยู่(เพราะเป็นอาจารย์เลยอายุห่างกันไปหน่อยรึ)  แบบนี้เลยยิ่งเหมาะกับฉายาปิศาจมากเลยที่เดียว(ปิศาจจอมก่อกวน(หัวใจ))  น้องชายที่เป็นนักเรียนนี่ยังจะใสซื่อน่ารักซะกว่า

เอาล่ะ ไหนๆก็ไหน  จะหยิบเอาเอาการ์ตูนสี่ช่องที่เขาเพิ่งปล่อยออกมามาลงให้เป็นตัวอย่างความแอบร้ายของอาจารย์กัน (แถมแปลให้ด้วย  ถึงจะคิดว่าคนที่มาอ่านจะมีแต่เพื่อนๆสายญี่ปุ่นทั้งนั้นก็เถอะ)

น้อง: พี่  เอ้านี่,ให้ /พรึ่่บ (ถือมาเพียบ ทำหน้าเหนื่อยๆ)

พี่: หา? (เงยหน้าขึ้นมามอง)

พี่: กินเองไปเลยนะ มันเสียมารยาทต่อเด็กที่เรารับของเค้ามานะ /ฮึ หันหน้าหนี/

น้อง: เอ๋  มันเยอะตั้งขนาดนี้กินไม่ไหวหรอก (เขยิบเตรียมตะครุบกันพี่หนี)

พี่: งั้น...จะบอกวิธีดีๆให้แล้วกันนะ... (ยิ้มนิดอย่างพี่ชายใจดีเตรียมช่วยน้อง)

พี่: ...เอามารวมกันแล้วทำเป็นชอคโกฟองดูว์! /ผ่าง!/ (เตรียมของเสร็จเรียบร้อย เอาผลไม้จิ้มชอคโกฯเตรียมกินอย่างสบายอารมณ์ ท่าทางดีอกดีใจที่จะได้กิน)

น้อง: แล้วทำแบบนี้มันไม่เสียมารยาทรึไงหา..? /ได้แต่เหงื่อตกคิดอยู่ในใจ/

ไงล่ะขอรับ  อาจารย์เหมือนปิศาจไหมล่ะขอรับ  ไม่ได้มีแค่นั้นนะขอรับ  เห็นหน้าตาเป็นพี่ชายใจดีแบบนี้...ซ่อนลายกว่าที่คิดซะอีก  เขม่นจนผู้ชายที่ท่าทางเหมือนนักเลงเผ่นหนีไปได้   เจ้าของร้านขายของเกรงใจสุดๆว่าเป็นเพราะอาจารย์ถึงมีวันนี้ได้แถมออกจะกลัวๆอีกตะหาก  ชวนให้นักเรียนมาดื่มด้วยกันในอีกหลายปีให้หลัง  แถมมีการหยอกตอนข้าน้อยไปจิ้มตอนท่านอาบน้ำอยู่ว่า.."หรือว่า...อยากเข้าด้วยกันงั้นเหรอ"  หึหึ แต่มีครั้งนึง คำพูดต่อมาของท่านคือ"ไม่ต้องกลัวก็ได้"...อะไรจะแจ็คพ็อตแตกตรงจังหวะขนาดนี้!!  บางทีก็ว่า"ครูน่ะ..ขี้โกงกว่าที่เธอคิดเยอะนะ"  "เข้าบทเรียนนอกหลักสูตรกันมั้ย"  สารพัดสารพันจะหยอก  ชวนให้สงสัยว่าเมื่อก่อนอาจารย์ท่านเคยเป็นอะไรมาก่อนเนี่ย แอบร้ายกวนหัวใจซะขนาดนี้ (อ๊ะๆ เห็นเรียก"อาจารย์"แบบนี้แต่ก็ยังเอ๊าะๆอยู่นะครับท่าน) แต่ถึงจะถูกแกล้งยังไงก็ยังชอบที่สุดนะ

(ตรงนี้แก้ออกไปบางส่วน  ดันแปลมั่วผิดไป  ไปว่าอาจารย์ให้เหล้านักเรียนซะ  จริงๆแกไปซื้อของสวยๆงามให้ข้าน้อยจากร้านของชำร่วยน่ะ  จำคันจิผิด ไม่ได้เปิดพจนานุกรมอีก)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หลังจากมาลองพิจารณาดูแล้ว  ดูเหมือนข้าน้อยจะติดใจชอบตัวละครที่มีลักษณะออกแนวกวนๆbadboyอยู่ไม่มากก็น้อยหรือมีลักษณะที่ดูผิดจากมนุษย์ เป็นพิเศษ  อย่างเช่น...

หมายเลขหนึ่ง ท่านลอร์ด ทิกี้ มิคส์  หนึ่งในโนอาแห่งเรื่องดีเกรย์แมน  (ถ้าทัสคุงมาเห็นก็จงรู้ซะว่านี่แหละอิมเมจท่านที่ข้าน้อยเห็นเมื่อตอนท่านถอดวิกที่งานบายเนียร์)

หมายเลขสอง  โซบิ อากาสึมะ  นักสู้ด้วยถ้อยคำแห่งเรื่องเลิฟเลส

หมายเลขสาม  โครโน่  ปิศาจผู้เศร้าสร้อยจากโครโน่ครูเสด

และแน่นอน  หมายเลขสี่ เส็ตโชมารู  ท่านชายคนโตผู้เก่งกาจแห่งเผ่าสุนัขอสูรจากเรื่องอินุยาฉะ

และ...หมายเลขห้า หนึ่งในตัวละครหญิงจำนวนน้อยที่ติดใจ  คางุระ ผู้ใช้ลม ร่างแบ่งภาคและสมุนจำยอมของนาราคุจากเรื่องอินุยาฉะเช่นกัน บางครั้งจะมาคู่กับคันนะ ที่เกิดจากความว่างเปล่า

ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของตัวละครที่ติดใจ บางทีอาจจะเป็นผลจากความใฝ่ฝันอะไรสักอย่างที่อยู่ในหัวใจที่กดทับเอาไว้มันสะท้อนออกมา  แต่ก็เอาเถอะ  ขอแค่มีชีวิตให้เต็มที่โดยไม่แพ้ต่อตัวเองก็คงพอแล้วสินะ